Interview uit Haarlems Dagblad
Dames voor na Vieren
Tekst: Jan Pieterse
Koude kermis
Het begon in Haarlem. Hanneke werd 's middags gebeld om 's avonds liedjes te zingen in een café. Ze vroeg Anne erbij. Die kende ze vaag van de theater-opleiding. "We deden een liedje over dames die na vieren gevraagd worden om diezelfde avond mensen te plezieren.''
De Dames voor na Vieren, Hanneke Drenth en Anne van Rijn, zitten in de try-outfase van hun derde show Koude Kermis. "Daarvoor hebben we bewust veel tijd genomen. Die les leerden we van Hijgende hakken , ons vorige programma. Door de hectiek waren we het speelplezier totaal kwijt. Dat was óns gevoel van een koude kermis thuis te komen. We waren zo intensief samen, een tijd lang. Dus gingen we even onze eigen gang en dat gaf adem. Nu genieten we weer van het spelen.''
Koude kermis is slapstick, mime en een enkel liedje. De Dames duiken in verschillende rollen. Al filosoferend over de rolverdeling komen ze tot de conclusie dat Anne van de idioterie en het cynisme is en Hanneke van het koddige. Hoewel beiden fysiek spelen is er ook verschil, legt Hanneke uit: ,,Ik weet precies wat ik met mijn lichaam doe en Anne heeft haar lijf juist minder onder controle. Zij kan veel makkelijker slungelig zijn en dat oogt dan een beetje dommig.'' Anne bevestigt het lachend: ,,Oh ja, ik begrijp wat je bedoelt. Hanneke weet precies wat ze doet en bij mij is het meer per ongeluk.''
Als de Dames bij elkaar iets zien, qua lichaamstaal, dan ontdekken ze daar meteen een type in. Anne toont hoe uiteindelijk de verschillende puzzelstukjes op hun plaats vallen. ,,Hanneke deed ooit vanuit het niets een vreselijke lage stem die ik fantastisch vond. Die zat altijd in mijn achterhoofd, tot ik zomaar ergens een situatie zag en meteen wist: daar hoort díé stem bij! We werken ook veel vanuit het instrumentale. Als we naar een muziekje luisteren hebben we vaak hetzelfde beeld dat erbij past. Zo ontwikkelen onze scènes zich, je hebt ideeën en verbanden en ineens past het één bij het ander. Daardoor hebben we veel tijd nodig om een programma op te bouwen.''
De personages in Koude Kermis hebben iets tragi-komisch. "Ze proberen zich te vermaken, erbij te horen en zoeken een identiteit. Je kunt er de leegte van de consumptie-maatschappij in zien. Je wordt overspoeld met van alles, maar als dat wegvalt, wie of wat ben je dan? Dat zeggen we niet letterlijk, maar dat vóél je in de voorstelling. Bij ons gaat vrijwel alles zonder woorden.''
Het ‘koude kermis-gevoel' van de Dames leek een beetje op hun act waarin twee oudere clowns elkaar niet meer kunnen vermaken met trucjes. "Dat is natuurlijk de angst, dat alles een trucje wordt. Maar, als je het vanuit je hart blijft werken, dan gebeurt dat niet zo snel.''
<<
Terug
naar het overzicht
.