Interview uit Haarlems Dagblad
met Ellen Dikker
Tekst: Jan Pieterse
Ellen Dikker groeide op in Zandvoort. Op haar zeventiende verliet ze de badplaats om dat te doen wat ze het liefste wilde: het podium op.
Dat wilde ze ook al toen ze op het Haarlemse Kennemer Lyceum zat. Maar daar voelde ze zich altijd een buitenbeentje, omdat het accent er meer lag op sport, dan op theater. Door haar ouders werd ze meegenomen naar De Toneelschuur en daar zag ze toneelvoorstellingen van Maatschappij Discordia en het cabareteske duo Frisse Jongens, dat bestond uit Bavo Galama en Titus Tiel Groenestege. Ellen was behoorlijk onder de indruk en het sterkte haar in de overtuiging: het podium op!
In Amsterdam werd ze aangenomen op de Toneelschool, maar dat werd een grote teleurstelling. "Al na een jaar moest ik weg. Dat vond ik heel erg, het was de eerste keer in mijn leven dat ik faalde. Ik was de jongste van een grote klas en werd totaal ondergesneeuwd.'' Ellen vertelt het lachend, in de wetenschap dat het uiteindelijk toch allemaal goed gekomen is. "Ik ging daarna naar de toneelschool in Eindhoven en dat was een beschermde omgeving waar ik veel beter op mijn plaats was. Ik ontdekte er dat mijn kracht lag in komische scènes. Daarmee wilde ik iets gaan doen en koos er voor om als soliste een cabaretprogramma te maken. Een optreden tijdens de Open Bak in Amsterdam ging zo slecht dat de mensen zeiden: Ellen stop er toch mee, dit is een kamikaze-actie!
Maar ik ben een soort pitbull als ik ergens mijn zinnen op heb gezet. Als het niet lukt maakt het iets driftigs in mij los. Bovendien werk ik het best onder druk en dus gooide ik wat dingen om en toen gingen ineens de kwartjes vallen. Plotseling klopte het allemaal. Omdat ik ook nog eens ontzettend eigenwijs ben, had ik er moeite mee om met een regisseur te werken. Dan denk ik toch steeds: nee, zo wil ik het niet.
Als actrice kon ik wel geregisseerd worden. Dan weet je dat je in het concept of het idee van iemand anders staat. Maar als cabaretière sta je in je eigen voorstelling."
Ellen Dikker ging naar het cabaretfestival Cameretten in Rotterdam. Ze kwam in de finale en won de persoonlijkheidsprijs. Dat betekende dat de jury haar zag als een theaterpersoonlijkheid die zich interessant gaat ontwikkelen. Nu speelt ze haar eerste avondvullende solo Toendra. "Dat is een aaneenschakeling van personages. Die komen soms terug in de voorstelling en soms komen ze alleen maar even voorbij. Een aantal van die personages heeft niet alleen een komische, maar ook een tragische kant. Ik heb er helemaal geen behoefte aan om uit mijn privé-leven te putten, maar in de situaties die ik speel, herken ik soms wel iets van mezelf. Bijvoorbeeld een moslima die uitgehuwelijkt wordt. Ik heb nu een vriend en een kind, maar toen ik vrijgezel was, vond ik het heel moeilijk de juiste partner kiezen. Dan dacht ik wel eens: laat een ander even voor mij kiezen, dat is wel zo gemakkelijk!"
Op het podium kan Elllen ontsnappen aan de verantwoordelijkheden van het echte leven. "Eigenlijk zou ik het liefst nog spelen als een kind, maar dat mag helemaal niet meer. Volwassen worden is funest voor de vrijheid. Dat merk ik ook nu ik zelf moet opvoeden. Je bent alleen maar aan het afleren van wat niet mag of gevaarlijk is. Op het podium hoeft dat allemaal niet."
De vorm van het cabaretprogramma van Ellen Dikker is toneelmatig, ze speelt scènes. "Ik ben niet van knallen-knallen-knallen. Bij mij gaan dingen pas werken als ze een langere adem hebben. Dat is een andere manier van grappen maken, dan zoals bijvoorbeeld een stand upper het doet. Bij mij is het de situatie die grappig is en de manier waarop ik het speel. Daarom moet het publiek wel even de moeite nemen om mee te gaan in het verhaal."