Interview
uit Haarlems Dagblad
Ivo de Wijs
Tekst: Jan Pieterse
"Dag Ivo!", "Haaa Ivo!", "Hééé Ivo!" "Ivooooo!" Ivo de Wijs zit op een bankje voor zijn huis in het landelijke Amsterdam-Noord. Passanten begroeten hem uitbundig. "Dat bankje is een cadeau van mijn vrouw en kinderen voor m’n 60ste verjaardag. Het is een compensatie voor het gemis aan het sociale contact bij Vroege Vogels."
Na twintig jaar nam Ivo de Wijs afscheid als presentator van het populaire radioprogramma over natuur en milieu op de zondagochtend. "De tredmolen van iedere week vroeg op en een vers schrijven over de natuur, dat mis ik niet. Wél het loltrappen op de redactie. Die vreselijke kantoorhumor, die weer leuk wordt als je het maar vaak genoeg herhaalt."
Tevreden beschrijft hij het rustgevende element van een bankje. "Als je de één goedemorgen hoort zeggen en de ander goedemiddag, dan weet je dat het rond twaalf uur moet zijn. Laatst kwam ik buiten en zaten er twee buurmannen op mijn bankje. Met zo’n gezicht van: hem willen we er niet bij hebben. Op mijn bankje!"
Wat ook rust geeft, is het feit dat hij zelf voor zijn opvolger bij Vroege Vogels heeft gezorgd. Plezierdichter Frank van Pamelen nam het stokje over. "Ik heb Franks boek Dat lijkt warempel sandelhout op de redactie uitgedeeld en dat heeft het juiste effect gehad." Het gevolg is dat De Wijs nu rustig kan slapen, vooral op zondagochtend. Hij volgt Vroege Vogels wel, maar nu op zijn computer. "Ik ben verguld met Frank en vind het altijd leuk om naar zijn verzen te luisteren."
Hoewel De Wijs intens geniet van zijn bankje, heeft hij nog genoeg om handen. Hij treedt vaker op met het programma Literair Varié2. Dat ging twee jaar geleden in Thalia in première en komt, op veler verzoek, nog een keer terug. "Pieter Nieuwint en ik waren ooit van het cabaret en toen een tijdlang niet. Maar nadat we een keer invielen voor Drs. P ontstond er weer een lichte behoefte om een programma te maken. Het publiek moet, net als wij, een beetje taalgekte hebben. Verder ga ik werken aan kindermusicals over Nijntje, Pippi Langkous en Jungle Book. En ik hoop ook weer eens iets te schrijven voor Jenny Arean, iemand van mijn leeftijd. Ik hou erg van kinderen, maar je kunt niet zoveel van jezelf kwijt. Met dingen als filosofie over het voortschrijdende leven moet je kinderen niet lastig vallen."
Bij de vraag of de goedgeluimde tekstschrijver wel eens somber is, verdwijnt even de twinkeling uit zijn ogen. "De dood haalt soms erg fors uit. Dan lukt het niet om vrolijke verzen te schrijven. Maar zelfs op die smartelijke momenten weten ze me te vinden, want de advertentie, de rouwbrief en de dankbetuigingen moeten ook geschreven worden. En het is goed om op dat soort momenten iets om handen te hebben."
Terug naar de natuur, want dagelijks komt de presentator-in-ruste langs op de radio in een spotje voor Wakker Dier. "Ik verbaas me steeds weer over de doorgeslagen welvaart aan de ene kant en de bedreiging van de bio-industrie aan de andere kant. Poedels vol krulspelden als voorbereiding op een hondenshow tegenover varkens waarvan de hoektanden zijn uitgebroken en de staarten afgeknipt. Omwille van de natuur ga ik ook geen vier keer per jaar op vakantie. In Vroege Vogels heb ik altijd gepredikt dat die bewegingsdrang tot veel luchtverontreiniging en natuurvernieling leidt."
Smakelijk lachend vertelt De Wijs over zijn avontuur met de Europese bizon in Polen. "Dat was een beetje treurig. Het was een wildpark. Daar hoeft zo’n beest niet voor zijn kostje te zorgen, dus die ligt te slapen en iets verderop liggen wolven... ook te slapen, en wilde zwijnen... óók te slapen. Kortom, echt een wildpark!"