Interview uit Haarlems Dagblad
Joep Onderdelinden
Tekst: Jan Pieterse
"Opeens kreeg je geen worst meer!!!!"
"Het cliché-beeld klopte bij mij. Van kinds af aan was ik bezig met toneel en wilde ik de hoofdrol spelen. Op de middelbare school in Haarlem kwam ik in de klas bij Daphne van Tongeren en die zat bij het amateur-gezelschap Rederijkerskamer Alberdingk Thijm. Via haar kwam ik in een stuk van Goldoni en stond ik in de Stadsschouwburg als figurant op het toneel. Ik vond het gewéldig! In een 17 e eeuws pakje voor een volle zaal.''
Donderdag staat Joep Onderdelinden weer in de Haarlemse Stadsschouwburg. Maar nu alleen, dus in de hoofdrol, met zijn derde solo-programma WORST.
"Ik heb een voorstelling gemaakt waarin ik alle dingen heb gestopt die ik tot nu toe heb gedaan in mijn carrière. Ik noem mezelf altijd acteur, maar ik heb veel verschillende dingen gedaan.'' Het artistieke verleden van Onderdelinden is inderdaad gevarieerd. Je kunt hem net zo goed cabaretier noemen, of verhalenverteller. Een greep uit zijn activiteiten tot nu toe: hij speelde toneel met Willem Nijholt, maakte cabaret met Paul de Leeuw, stond in een musical met Simone Kleinsma, acteerde in Bellevue- en Toneelschuurproducties en in Griekse tragedies bij het Zuidelijk Toneel. Verder was hij verteller bij diverse musici en orkesten en coacht hij bij musicals. Ook was hij te zien in kindervoorstellingen in theater en op televisie, waar hij vooral bekend werd door zijn rol van Postbode Siemen in het programma ZAAI , samen met het cabaretduo Plien en Bianca.
"In het allereerste begin, toen ik pas met mijn eerste solo begon, dacht het publiek nog wel eens dat ik de hele voorstelling in een postbode-pak over de buurt ging vertellen. Van dat beeld moest de zaal af.''Daarom beperkte Onderdelinden zich tot het opkomen met de stem van Postbode Siemen en zijn langgerekte en lijzige ‘dùùùùs'.
Ook recensenten moesten wennen aan de zoektocht van Onderdelinden naar de theatervorm die het best bij hem past."Bij mijn eerste solo-programma kreeg ik een paar opdonders van de kranten. Ik had, met alles wat ik op het podium deed, nog nooit slechte recensies gehad. Ook als ze het een klotenstuk vonden, stond er: gelukkig was Joep er nog! Ik was dik verwend. Dus kreeg ik wel een knauw toen ik zo keihard onderuit werd gehaald. En dat omdat ik gewoon een keer een solo wilde schrijven en uitproberen. Ik besefte toen dat ik al bekend was uit het elitaire toneelhoekje en kennelijk mag je dan niet kiezen voor amusement. Als reactie daarop ging ik bij mijn tweede solo helemáál voor de lach. Dat werd het plattere vermaak over iemand in de midlife-crisis.
In de provincie werkte dat goed, maar toen kreeg ik weer op mijn donder van het cynische publiek in de randstad. Over WORST wordt nu geschreven dat ik mijn vorm heb gevonden, maar nee: zij zijn nu aan mijn vorm gewend.''
Met zijn huidige voorstelling heeft Onderdelinden ervoor gekozen om te doen wat hij zelf leuk vindt en dat is het best te omschrijven als verhalende cabaret met dans. "Het is een vertelling, die nu eens komisch is en dan weer poëtisch. Ik ben niet opgevoed met theater of boeken. Ik kom uit een boerengezin, mijn vader had een uienhandel in de Cruquius. Als je dan gaat studeren kom je in een heel ander milieu. Daardoor hou ik zowel van Shakespeare als van de Mounties, want die associeer ik met vroeger.''
Nostalgie kent de voorstelling van Joep Onderdelinden ook, zoals het verhaal over worst."Ik weet nog goed dat je bij de slager van de ene op de andere dag geen stukje worst meer kreeg. Later denk je dan: waar baseert zo'n man dat op? Naar mijn idee was er niks gebeurd en ik lustte best nog een stukje worst, maar hij besloot ineens dat ik volwassen was.''
Onderdelinde vertelt het verhaal smakelijk en bevestigt dat hij zich lekker voelt in de rol van verteller. Ik hou vooral van zogenaamde dichtbij-verhalen, die zich afspelen in de directe omgeving. Daarin zit veel herkenning. Zelfs in de grootste zalen kan ik de sfeer ervaren alsof de mensen bij mij thuis op de koffie zitten. Alhoewel er niet echt sprake is van een gesprek, want ik ben zelf nogal lang aan het woord.''