Interview
uit Haarlems Dagblad
Mylou Frencken
Tekst: Jan Pieterse
De Haarlemse cabaretière Mylou Frencken heeft een hectische tijd achter de rug. Vorig jaar overleed haar partner, de cabaretier Bert Klunder. Een eerste hersenbloeding overleefde hij, maar de tweede een half jaar daarna werd hem fataal. Sindsdien is Mylou druk met, wat ze noemt, ‘Bert-dingen'. Zo was er een hommage aan Bert in het theater, werd er postuum een boek van Bert uitgebracht en werd een gedenksteen onthuld bij theater De Vest in Berts geliefde stad Alkmaar.
"Dat gedenkteken deed me erg veel. Het was heftig omdat ik het helemaal zelf had geïnitieerd. Dit betekende voor mij het achterlaten van Bert in Alkmaar. Dat was zíjn stad en na zijn dood was ik daar vooral de weduwe van Bert Klunder. Ik had enorm de behoefte om terug te gaan naar een soort roots.''
Daarom keerde zij samen met hun dochter Madelief, terug naar Haarlem, waar Mylou een groot deel van haar jeugd doorbracht.
"Hier in Haarlem is het ineens ‘wonen geblazen'. Ik bedoel dat ik er nog steeds niet toegekomen ben om een sociaal leven op te bouwen. De afgelopen tijd was ik, naast ons vertrek uit Alkmaar en alle Bert-dingen, ook nog eens bezig met mijn theaterprogramma, mijn columns voor het blad Esta en met het televisieprogramma Met het mes op tafel . En verder is het gewoon leven met Madelief.''
Voor de nabije toekomst staat er alweer een nieuw ‘Bert-ding' op stapel. Toen Klunder na zijn eerste hersenbloeding in het ziekenhuis lag, werd Mylou aangeraden een dagboek bij te houden. De patiënt weet namelijk zelf niet wat hij meemaakt en kan het dan later teruglezen.
"Omdat ik wist dat Bert het zou lezen probeerde ik er echt iets van te maken. Onlangs heb ik dat weer eens nagelezen en het is behoorlijk aangrijpend geworden. Er is een uitgever die wil dat ik het bewerk tot een boek. Dat schrijven is voor mij confronterend, maar ook een goed rouwproces. Daar moet je niet te lang mee wachten, maar het moet ook weer niet te snel. Hoe meer afstand, hoe meer lachen. Ik denk dat het prettig is om te lezen als je iemand in je omgeving hebt met een hersenaandoening.''
Maar niet alleen voor de direct betrokkenen is het interessant. Mylou Frencken bezit de gave om privé-getinte verhalen zo te brengen dat ze iets universeels krijgen. Dat geldt ook voor haar theaterprogramma Alles nog prachtig.
"Dat merk ik na de voorstelling, als allerlei mensen me komen bedanken dat ik iets met ze heb gedeeld. Het is niet altijd even leuk om met die dood bezig te zijn, maar ik vind het wel fijn dat ik er iets mee kan. Dat is ook misschien wel een beetje waar de kunsten voor zijn. Trouwens……, niet het hele programma gaat over Bert hoor. Het wás al een leuk liedjes-programma. Toch is het gek dat het aan diepgang heeft gewonnen door dit tragische voorval. Ik vraag me wel eens af waar ik het hierna nog over moet hebben. Maar aan de andere kant ben ik er ook weer niet zo bang voor, want ik heb hierdoor wel uitgevonden dat ik grappigerwijs een tragisch verhaal kan vertellen.
Het is natuurlijk ook gewoon werk. Sommige teksten gaan over mijn privé-leven, maar die moet je wel technisch goed brengen.
Het gevaar dat ik mijn verhaal te emotioneel vertel is niet zo groot. Wél dat ik het met te veel relativering vertel. Als dat gebeurt, voelt dat achteraf een beetje rottig.''
,,Jajajaja, ……… wat zou Bert ervan gevonden hebben …..?''
Mylou Frencken moet even zoeken naar het juiste woord. ,,Brutaal! Ik denk dat hij het wel brutaal gevonden zou hebben om mensen daar zomaar mee te confronteren. En als hij het brutaal vindt, dan is het goed. Ik klap in Alles nog prachtig natuurlijk niet over alles uit de school. Het is meer vertellen over rare dingen die je kunt missen als iemand er niet meer is. Op die manier kan ik ook stiekem Bert nog even aan het woord te laten. Via mij. Van hem zit er zo'n typische Klunder-tekst in de voorstelling over ‘de nadelen van géén kabouter zijn'. Zelf heb ik daar een tekst aan toegevoegd over ‘de voordelen van wél weduwe zijn'. Daar heb ik dan lol om.''