Interview uit Haarlems Dagblad
THIJS MAAS
Tekst: Jan Pieterse
THIJS MAAS BEUKT ANDERHALF UUR DOOR
"Daar is hij, dames en heren, uit Eindhoven: Theo Maassen!'' Als je net begonnen bent als cabaretier en je wordt zó aangekondigd, dan heb je iets uit te leggen aan het publiek. Als je Thijs Maas heet!
"Ja dat overkwam mij. Ik heb het ook gehad dat een theater mij zo had aangekondigd in de brochure. Binnen een paar minuten was het uitverkocht. Maar als de mensen er eenmaal zijn, gaan ze niet zo snel weg.''
Thijs Maas dus! Hij won het Amsterdams Kleinkunst Festival en speelt nu zijn eerste programma Eén . Op zijn zeventiende trok hij vanuit Eindhoven naar Amsterdam voor een studie film- en televisiewetenschappen. "Maar daar hoorde ik over de Kleinkunstacademie en dat leek me veel leuker. Ik speelde al gitaar, schreef liedjes en deed sinds de middelbare school aan cabaret. Op die opleiding bekeken we het werk van grote cabaretiers, maar ook van fenomenen als Randy Newman en Sammy Davis Jr. Na de Kleinkunst-academie deed ik veel verschillende dingen en toen ik weer eens iets nieuws wilde aannemen, zei mijn toenmalige vriendinnetje: maar dat wíl je toch helemaal niet. Goed hè! Dus ik heb meteen afgebeld en me ingeschreven voor het Amsterdams Kleinkunstfestival. En daar won ik.''
Nu speelt Maas Eén . ,,Dat is een soort vergaarbak van wat je door de jaren heen hebt gemaakt. Zo zijn eerste programma's meestal. Dat maakt het lastig om er een compact geheel van te maken. Maar ik beuk anderhalf uur door, zonder pauze. Het is veelvormig en afwisselend, ook omdat ik piano speel, akoestische gitaar, elektrische gitaar én luchtgitaar!''
Thijs Maas noemt de Thijs Maas op het podium een personage. ,,Ik hoorde regelmatig dat het een beetje arrogant was wat ik deed. Toen dacht ik: als dat dan toch aan mijn kont hangt, moet ik het maar gebruiken ook. Zo werkt het een beetje, dat je op het podium een natuurlijk alter ego hebt. En die houding is een soort tegenreactie, want volgens mij ben ik in het dagelijks leven niet arrogant.''
Soms is die podiumhouding van Maas niet zonder risico, zoals bij de act waarbij hij een liefdeslied zingt voor een willekeurige vrouw in de zaal. ,,Dat wilde ik een keer doen voor een meisje dat naast een enorme kleerkast zat. Die liet me op een nare toon weten dat hij wel eens last van moordneigingen heeft. Ik probeerde hem nog uit te leggen dat hij in het theater was, maar was toch geïntimideerd. Natuurlijk is ironie ingewikkeld en verwarrend. Ik kom op met: goedenavond ik ben Thijs Maas en vervolgens begint een gek spel waarin sommige dingen echt zijn en de rest uit mijn duim gezogen is.
Hoewel ik uit Eindhoven kom, zitten er geen Brabantse typetjes in mijn programma. Meestal zijn dat dommerds hè. Hans Teeuwen en Theo Maassen begonnen daarmee, geloof ik. Als ik een typetje zou spelen, lijkt me een héél slimme Brabander met een zwaar accent wel leuk.''