Interview uit Haarlems Dagblad
WILFRIED FINKERS
Tekst: Jan Pieterse
Wat hebben wij het dan toch goed hè
Ernesto & Marcellino, met bijwerking van Wilfried Finkers
De naam is Finkers. Wílfried Finkers. Dat roept altijd de vraag op:"De broer van…?''
Dat is hij! Met Herman trok Wilfried vele jaren door het land. Hoofdzakelijk achter de schermen en zo af en toe er voor. "Ik was figurant. We bedachten samen de voorstelling en ik deed de techniek, maar in de voorstelling zelf had ik een kleine rol van aangever. Herman had op het podium de uitstraling van klein lullig mannetje. Maar dat lullige mannetje groeide als ik erbij kwam, want zijn broer was een nóg grotere pias. Die kon hij kleineren."
Toen Herman Finkers in 2000 ziek werd en stopte met optreden, wist Wilfried één ding zeker: hij wilde bezig blijven met theater. In Hengelo kreeg hij een baan aangeboden als hoofd-techniek bij de schouwburg, maar er bleef iets bij hem kriebelen en na anderhalf jaar stopte hij er mee. "Dat was niet waarvoor ik op de wereld was gekomen. De romantiek van het rondreizen met een voorstelling waarin je ook je eigen humor kwijt kunt, dát bleef trekken.''
Het begon voor de gebroeders Finkers allemaal in Groningen, waar ze studeerden. Wilfried biologie en Herman psychologie. "Het was de tijd dat studenten erg druk waren met hun eigen doen te plaatsen in een kader van Maoïsme, anarchisme en feminisme. En terwijl Herman in dit doolhof van liberté, egalité en acné driftig naar zijn eigen ego op zoek was, zat ik in een vriendenclub die Op zwart zangzaad heette. Die zette zich af tegen al dat gemoraliseer. Wij maakten een soort anti-theater. Het voelde voor Herman als een enorme bevrijding, toen hij daaraan mee ging doen. Daar is zijn eerste theatervoorstelling uit voortgekomen. Herman speelde zijn vierde programma toen ik met hem mee ging toeren. Na een interview in het televisieprogramma RUR van Jan Lenferink, brak hij door.''
Inmiddels is Herman Finkers na een afwezigheid van zeven jaar terug in het theater. Zonder Wilfried. "Als ik zijn huidige programma Na de pauze zie, vind ik het heel natuurlijk dat ik daaraan niet heb meegewerkt. Dit is goed zo. Herman staat nu heel anders in zijn voorstelling dan twintig jaar geleden. Er is een serieuze noot in gekomen en die wil bij mij niet komen. Ik ben niet met hem mee veranderd. Er is bij hem ook een zwaardere ondertoon door het religieuze, maar ik heb het geloof nooit helemaal serieus genomen. Ik ben dus nog steeds van de kolder en het anti-theater. Als je merkt dat karakters uit elkaar zijn gegroeid, is het niet verkeerd een andere kant op te gaan. Natuurlijk is het een moeilijk moment als de samenwerking afloopt, maar tegelijkertijd is het een uitdaging om iets nieuws te doen. En ik heb mensen gevonden die naadloos aansluiten bij mijn karakter en gevoel voor humor.''
Het cabaret-duo Ernesto & Marcellino toerde ook al jaren door het land met hun kolder-cabaret. Wilfried had ooit een fragment daarvan op televisie gezien en dat was hem bij gebleven. "Ik had toen al het idee: wat lijkt me dat leuk om met die twee wat te doen. Ik ben naar een voorstelling gegaan en na afloop vroeg of ik mee mocht doen. Het antwoord was: Prima! En toen waren we met z'n drieën."
Dit is het derde programma van Ernesto & Marcellino, waaraan Wilfried meewerkt en met het volgende wordt al getry-out. Zijn rol bij het duo is anders dan bij broer Herman. "Bij Ernesto & Marcellino was de rolverdeling er al. Die twee zijn zo elkaars tegenpolen, dat ik dat niet zou willen verstoren. Dus er moest voor mij iets anders worden gezocht. Dat werd iemand die op de achtergrond iets lulligs doet en dan weer weg loopt. Een beetje zoals het hondje Idéfix bij Asterix en Obelix. Het is een soort autistische rol en dat zit me als gegoten natuurlijk. Inmiddels heb ik voor mij, binnen ons gezelschap, een solorol ontdekt omdat het vertellen over gebeurtenissen in je gezin beter bij de uitstraling van mij past dan van het duo. Vergelijk dat maar met de Dikke en de Dunne, die hoor je ook niet over hun gezin.''
Wilfrieds bijdrage aan de voorstelling wordt omschreven als: Ernesto & Marcellino met bijwerking van Wilfried Finkers. Die bijwerking bestaat niet alleen uit het meespelen, maar ook uit het opbouwen van de voorstelling. Wilfried komt het theater dan ook niet binnen door de artiesten-ingang, maar bij de laad- en losruimte. Ook is hij nog één dag per week werkzaam bij de schouwburg van Hengelo. "Ik vind het mooi om ook die andere kant van het theater mee te maken en cabaretiers in het theater te ontvangen.''
Toen Herman Finkers onlangs met zijn nieuwe programma in Hengelo kwam, werd hij daar ontvangen met: "Ah, de broer van…!"
Te zien:
Schouwburg De Meerse Hoofddorp, 22 oktober 2008